Хималаите се приближуваат кон критична точка бидејќи ледниците забрзано се топат, ледничките езера стануваат сѐ понестабилни, а планините се соочуваат со сѐ поголем недостиг на надзор, покажува новото истражување објавено овој месец.

Наодите од студијата се објавени по уривањето на хималајскиот ледник кон крајот на август на границата меѓу Непал и Тибет, кое предизвика верижни одрони и бујни поплави во долините. Во Непал и кинескиот регион Тибет потврдени се најмалку 1.300 загинати, додека повеќе од 5.300 луѓе сѐ уште се водат како исчезнати.

Со повлекувањето на ледниците настануваат нестабилни леднички езера кои задржуваат само лабави наслаги од карпи и мраз, а се наоѓаат над долините во кои живеат милиони луѓе.

Студијата ја изработија советодавната фирма за одржливост „Системик“, Меѓународниот центар за интегриран планински развој (ИЦИМОД) и индискиот Национален институт за хималајска животна средина „Г. Б. Пант“.

Губењето на масата на хималајските ледници се забрза во последните децении, додека на терен моментално се следат само 21 ледник од проценетите 40.000 на подрачјето на Хиндукуш и Хималаите, огромен планински систем кој се протега низ осум земји, од Авганистан до Мјанмар, покажува студијата.

Хималаите се огромен природен воден систем кој ги напојува реките од кои зависат стотици милиони луѓе низ Јужна Азија. ИЦИМОД наведува дека во повеќето речни сливови на Хиндукуш и Хималаите се очекува „врв на достапноста на водата“ околу средината на векот. Тогаш ќе биде достигнат максимумот на вода од ледниците, по што ќе започне да опаѓа како што ледниците ќе губат маса.

Се проценува и дека водата од Хималаите поддржува приближно 20 проценти од индискиот БДП, одржувајќи го производството на пченица, ориз и чај, хидроенергетиката и стопанството поврзано со аџилаците.

Индија веќе има докази за размерите на ризикот. Иако хималајскиот регион опфаќа околу 18 проценти од површината на Индија, на него отпаѓаат приближно 35 проценти од природните катастрофи во таа земја, се наведува во студијата.