Текстот што деновиве масовно се споделува на социјалните мрежи отвори тема во која многумина се препознаа - тивкото губење на пријателствата во зрелите години.
Авторот Пранав Џаин во својата колумна „Тивката тага на пријателството кај возрасните“ пишува за нешто што речиси сите го почувствувале, но ретко го кажуваат гласно - како луѓето што некогаш ни биле најблиски полека стануваат далечни, без расправии, без драма и без вистински крај.
Пријателствата не завршуваат со кавга, туку со тишина
Во текстот, Џаин раскажува како една пријателка му се јавила доцна навечер само затоа што слушнала песна што ја потсетила на нивните заеднички денови. Разговарале за секојдневни работи: работа, умор, стари професори, болки во грбот по триесеттата, но по разговорот сфатил колку му недостигала една постара верзија од неговиот живот.
- Не помлада верзија од мене. Само подостапна - пишува тој.
Авторот потсетува дека во младоста пријателствата се случувале природно. Луѓето поминувале часови заедно без планирање, без календари и без постојано брзање. Но некаде помеѓу „мора да се видиме наскоро“ и „животот ми е хаотичен“ блискоста почнува да исчезнува.
Модерниот живот тивко ги уништува односите
Според текстот, проблемот не е само личен, туку и општествен. Работата, заморот, градскиот живот и постојаната трка по продуктивност оставаат сè помалку простор за вистинска поврзаност.
Иако денес сме постојано онлајн, многумина се чувствуваат емотивно подалечни од кога било.
- Знам што јадат моите пријатели, кои кафулиња ги посетуваат и кога добиле унапредување затоа што тоа ми го кажува нивниот инстаграм-профил или линкдин-профил. Но понекогаш се двоумам дали да им се јавам затоа што повеќе не знам како навистина им изгледа животот - пишува Џаин.
Авторот вели дека современиот живот нè учи постојано да бидеме ефикасни, продуктивни и фокусирани на себе. Дури и односите почнуваат да се мерат низ тоа кој вложува повеќе труд и кој има „емоционален капацитет“.
Но вистинското пријателство, според него, отсекогаш било спротивно на таа логика.
- Пријателството бара ирационална дарежливост. Подготвеност да трошите време заедно без причина. Да ја слушнете истата грижа и по петти пат. Да бидете присутни без скриена цел - пишува тој. Токму затоа, заклучува Џаин, пријателството денес станува нешто речиси радикално - доброволен избор постојано да го враќате пријателот во својот живот, и покрај уморот, хаосот и сите обврски на зрелата доба.
- Некои луѓе сепак остануваат. Испраќаат пораки среде состанок. Помнат важни датуми. Се јавуваат без причина. Не затоа што им е практично, туку затоа што и понатаму веруваат дека вашиот внатрешен свет е важен - пишува Џаин.
Извор:
Nova.rs
Фото: Magnific