За време на маратонот, телото произведува сѐ повеќе природни хемиски елементи кои се нарекуваат ендоканабиноиди. Тие учествуваат во регулирањето на болката, стресот, расположението, потрошувачката на енергија и закрепнувањето и би можеле да имаат важна улога во познатата „тркачка еуфорија“.

И покрај називот, ендоканабиноидите не се канабис и телото не произведува дрога. Тие се врзуваат за канабиноидните рецептори во мозокот, истите оние на кои можат да влијаат соединенијата од канабисот, вклучувајќи го и ТХЦ, поради што понекогаш се опишуваат како хемикалии „слични на канабисот“.

Тркачката еуфорија, односно чувството на среќа, смиреност, намалена анксиозност и ублажена болка за време на долгото трчање, некогаш главно им се припишуваше на ендорфините. Меѓутоа, бидејќи тие не преминуваат лесно од крвта во мозокот, научниците сѐ повеќе ја истражуваат улогата на ендоканабиноидите, пишува „Сајенс алерт“.

Во новата студија објавена во списанието „БМЦ медисин“, психијатарот Михаел Зиберс од Универзитетот Дисбург-Есен и неговите колеги следеле искусни тркачи за време на маратон и ултрамаратон.

Во првиот дел од истражувањето 19 луѓе истрчале маратон околу езерото Балденај во Есен, Германија, а вториот ден оделе точно онолку долго колку што претходно трчале. Истражувачите повеќепати им земале крв и ги следеле нивоата на ендоканабиноиди, како и чувството на среќа, анксиозност и болка.

Посебно ги следеле анандамидот и 2-АГ. Нивото на анандамид постепено растело за време на трчањето, а од 14. километар било значително повисоко отколку за време на одењето. Останало покачено и 45 минути по завршувањето на маратонот.

Нивото на 2-АГ, кое се поврзува и со регулирање на имунолошкиот систем, воспаленијата, потрошувачката на енергија и закрепнувањето на ткивата, почнало да расте при крајот на маратонот и останало покачено за време на закрепнувањето.

За време на маратонот тркачите пријавувале поголемо чувство на среќа и помала анксиозност отколку за време на одењето. Болката, меѓутоа, значително се зголемувала по 28. километар.


Меѓутоа, подолгото трчање не значело автоматски и повеќе ендоканабиноиди. Нивоата на некои од нив биле дури повисоки по обичниот маратон отколку по ултрамаратонот. Научниците сметаат дека интензитетот на вежбањето би можел да биде поважен од самото времетраење бидејќи ултрамаратонците обично трчаат побавно за да ја зачуваат енергијата.

Иако кај ултрамаратонците пораснале нивоата на ендоканабиноиди и се намалила анксиозноста, нивното чувство на среќа не се зголемило значително. Само 12 од 36 учесници пријавиле тркачка еуфорија за време на трката.

Зиберс истакнува дека самото зголемување на нивото на ендоканабиноиди не е доволно за да предизвика тркачка еуфорија. Таа е минлива и многу индивидуална, а кај ултрамаратонците екстремниот замор и болката можат да го потиснат чувството на задоволство.

Студијата не докажува дека ендоканабиноидите директно предизвикале психолошки промени бидејќи биле мерени во крвта, а не во мозокот. Бројот на испитаници бил релативно мал, а факторите како сонот, исхраната и стресот не биле целосно контролирани.