Во периоди на висока инфлација, економска неизвесност и геополитички кризи, многу граѓани се обидуваат да ја зголемат својата финансиска резерва. Заштедата тогаш станува еден од главните начини за домаќинството да се заштити од непланирани трошоци или евентуален пад на приходите.
Меѓутоа, финансиските експерти предупредуваат дека не е доволно само да се оставаат што е можно повеќе пари на сметката. Важно е да се процени колкава треба да биде резервата, но и каде треба да се чуваат парите за да бидат што побезбедни.
Колку се подготвени граѓаните да издвојуваат дел од приходите, најдобро покажува примерот на Германија. Во текот на 2024 година стапката на штедење во оваа земја изнесуваше 11,5 отсто, што значи дека Германците значаен дел од расположливите пари не ги трошат веднаш, туку ги оставаат за во иднина.
Сепак, ниту преголемата сума пари на класична банкарска сметка не е идеално решение.
Ако каматата што ја исплаќа банката за штедењето е пониска од стапката на инфлација, вистинската вредност на парите постепено паѓа. Иако на сметката номинално ќе остане истиот износ, за тие пари по неколку години ќе може да се купи помалку отколку денес.
Колкава треба да биде финансиската резерва?
Едно од најчестите правила во управувањето со личните финансии се однесува на таканаречениот фонд за непредвидени ситуации.
Германската банка „Шпаркасе“ советува дека граѓаните треба да имаат лесно достапна резерва во висина од 2 до 3 месечни нето-плати.
Тоа значи дека некој што месечно прима 3.000 евра нето, треба да има меѓу 6.000 и 9.000 евра настрана.
Тие пари не се наменети за секојдневна потрошувачка, туку за ситуации како дефект на автомобилот, итни поправки во станот, здравствени трошоци, привремено губење на приходите или некој друг поголем и неочекуван трошок.
Зошто луѓето со поголема заштеда користат повеќе банки?
Токму поради ограничувањата на системот за заштита на депозитите, граѓаните со поголеми износи на заштеди често ги распоредуваат парите во повеќе банки.
Ако некој, на пример, располага со 200.000 евра, посигурно е да чува 100.000 евра во една, а преостанатите 100.000 евра во друга банка. На тој начин двата депозити поединечно би останале во рамките на лимитот за осигурување.
Секако, безбедноста на банката не е единственото прашање за кое треба да се размислува.
Чувањето голема сума готовина или пари на сметка што носи мала или никаква камата на подолг рок може да биде скапо поради инфлацијата.
Ако цените растат побрзо од приносот на штедењето, куповната моќ на тие пари постепено се намалува. Поради тоа, при планирањето на личните финансии експертите обично ги разликуваат парите што мора да бидат брзо достапни за непредвидени ситуации од капиталот што се чува на подолг рок.
Суштината е во тоа што финансиската резерва треба да биде доволно голема за да даде сигурност кога ќе дојде до неочекуван трошок, но и поголемите заштеди да не се чуваат на едно место без да се размислува за лимитите за заштита на депозитите и влијанието на инфлацијата.
Извор:
Nova.rs
Фото: Magnific