Тетоважите постојат илјадници години, но долго време не беа широко прифатени. Дури за време на Втората светска војна почнаа да стекнуваат поголема популарност, кога припадниците на војската ги прифатија како симболи на патриотизам, авантура, посветеност, другарство, љубов, храброст, издржливост и личен идентитет. По враќањето дома, ветераните со себе ја донесоа и културата на тетовирањето, која потоа брзо се прошири.

Оттогаш популарноста на тетоважите постојано расте. Истражување спроведено од Истражувачкиот центар „Пју“ во 2023 година покажало дека приближно една третина од Американците имаат барем една тетоважа, додека војската и понатаму останува едно од местата каде што оваа практика е особено застапена.

Во поголемиот дел од американската историја тетоважите најчесто се поврзувале со морнари, криминалци и изведувачи во циркус, вели Чејс Томлин, кустос во Националниот музеј на Втората светска војна во Њу Орлеанс.

Сепак, одредени војници се тетовирале и многу порано. За време на Американската граѓанска војна, на пример, биле популарни мотиви поврзани со познатиот поморски судир меѓу оклопниот брод „Монитор“ и оклопниот брод „Вирџинија“. За време на Шпанско-американската војна, некои морнари наводно го тетовирале слоганот „Запомнете го Мејн“ на градите. Во периодот на Првата светска војна дел од американските војници ги впишувале своите службени броеви на телото за полесна идентификација доколку загинат во борба, додека други избирале тетоважи посветени на медицинските сестри кои им помогнале да закрепнат.

Масовност по војната

Дури за време на Втората светска војна тетоважите станале вистински масовна појава.

- Втората светска војна им го донесе овој облик на самоизразување на многу поголем број луѓе отколку претходно - вели Томлин.

Иако ќе поминат уште неколку децении пред тетоважите целосно да станат дел од општоприфатената култура, војната претставувала пресвртна точка што значително ја намалила општествената стигма поврзана со нив.

По јапонскиот напад на Перл Харбор во 1941 година, со кој САД влегле во Втората светска војна, пристанишните градови станале главни центри за тетовирање.

Во Хонолулу, на пример, до 1944 година работеле дури осум салони за тетовирање. Меѓу нив било и „Тетоважното царство на Милер“, чиј сопственик секојдневно тетовирал стотици припадници на војската и се рекламирал како најголемиот и најмладиот тату-уметник во светот.

Познати тату-мајстори можеле да се најдат во Њу Орлеанс, Њујорк, Сан Диего, Лос Анџелес, Сент Луис и други градови. Американските војници се тетовирале и во странство, понекогаш кај свои соборци, а понекогаш кај професионалци како Џорџ Бурчет, прочуениот лондонски уметник познат како кралот на тату-мајсторите.

- Салонот за тетовирање беше место каде што одевте со вашите пријатели. Младите мажи бараа начин да се охрабрат и да го подигнат моралот додека се соочуваа со нешто што морало да биде застрашувачко - вели Даниел Бојарди, авторка на книгата „Необична храброст: Симболичниот јазик на тетоважите од Втората светска војна“.

Начин за изразување на индивидуалноста

Многу од војниците што се тетовирале биле тинејџери кои никогаш претходно не го напуштиле својот роден град. Тетоважите им служеле како начин да ја изразат својата индивидуалност и да ја раскажат приказната за своите воени искуства.

Врз нив влијаело и чувството на фатализам.

- Си велеле: „Зошто да не? Можеби следната година веќе нема да бидам жив“ - вели Кајл Кесиди, документарен фотограф и автор на книгата „Воена боја: Културата на тетовирањето и вооружените сили“.

Во некои случаи своја улога имал и алкохолот. Еден ветеран од Втората светска војна му раскажал на Кесиди како едно утро се разбудил мамурен, со крвава хартиена салфетка залепена на раката. Помислил дека учествувал во тепачка. Но, кога ја тргнал салфетката, открил тетоважа со три коњи. За негова среќа, како што вели Кесиди, новата тетоважа му се допаднала.

Извор: BIZlife.rs
Фото: Magnific