Филмот „Граѓанинот Кејн“, кој денес се смета за едно од најголемите остварувања во историјата на кинематографијата, имал почеток кој воопшто не навестувал таков статус.
Премиерно бил прикажан на 1 мај 1941 година во театарот „Палас“, иако првично било планирано да се прикаже во престижниот „Радио сити мјузик хол“. Меѓутоа, контроверзиите околу филмот биле толку силни, што таа сала на крај се откажала од проекцијата.
Во центарот на сè бил младиот Орсон Велс, кој на само 24 години веќе важел за една од најпровокативните фигури во Холивуд. Неговата работа на радио и театар, вклучувајќи ја познатата адаптација на „Војната на световите“, го направила славен, но и контроверзен поради начинот на кој ја воведувал публиката во илузија на реалност.
Кога започнал да работи на својот прв филм, инспирација пронашол во приказната за медиумскиот магнат Вилијам Рендолф Херст, човек кој од својата раскошна калифорниска резиденција управувал со огромна медиумска империја. Сценариото, делумно создадено од Херман Манкиевич, ја отвора темата за моќта, амбицијата и осаменоста.
Медиумска кампања против филмот
Иако првите проекции добиле одлични критики, реакцијата надвор од киносалите била сосема поинаква. Медиумската кампања против филмот брзо ескалирала, предводена од луѓе блиски до Херст, кој во филмот препознал елементи од својот приватен живот.
Притисоците биле толку силни што филмот бил речиси саботиран во дистрибуцијата, а неговото рекламирање било блокирано во големите медиуми.
Кога конечно стигнал до публиката, филмот не постигнал комерцијален успех. Сепак, со текот на времето почнал да добива сосема поинаков статус. Критичарите ја препознале неговата револуционерна структура, иновативна камера, употреба на звук и наратив кој ги рушел тогашните правила на раскажување.
Комбинацијата од драма, биографски елементи и стилизирани „лажни медиумски снимки“ го направила филмот дело што го промени јазикот на филмот.
Денес филмот редовно се наоѓа на врвот на листите со најдобри филмови на сите времиња, вклучувајќи ги и рангирањата на Американскиот филмски институт.
Неговата приказна останува парадоксална: филм кој бил оспоруван и потиснуван, подоцна станал стандард според кој се мери филмската уметност.
Фото: Screenshot/YouTube