Со почетокот на новата учебна година, на 1 септември 1984 година, граѓаните што живееле на левиот брег на Сава добиле целосно нов вид градски превоз.

Од тој ден трамвајот веќе не бил само неостварена желба. Новата пруга за линиите 7, 9 и 11, долга 8,9 километри, била изградена со средства од таканаречениот „самопридонес“.

Тоа значело дека секој вработен на територијата на Белград доброволно се согласувал да му се одвојува одреден процент од платата за изградба на трамвајската мрежа. Во тогашна Чехословачка биле купени и нови трамваи, а парите за нив ги обезбедил ГСП од сопствени средства. Но шините биле обврска на жителите на Белград.

Такви биле правилата на тоа време: никој не можел да каже дека не сака.

Десетици илјади жители на новобелградските месни заедници, како и други белграѓани кои се доселувале во овие делови на градот, од 1 септември 1984 година почнале да патуваат побрзо, посигурно и поудобно.

Прво била пуштена во употреба трамвајската пруга од Блок 45 до стариот дел на градот, а веднаш потоа трамваите почнале да сообраќаат и на другите предвидени линии. Така, Нов Белград сообраќајно се поврзал со Вождовац, Калемегдан и Цветкова Механа.

Самата траса чинела околу 1,5 милијарда динари

Секој белграѓанец, според тогашните пресметки, за изградбата на пругата издвоил по 1.500 динари, односно, како што се пресметувало тогаш, изградил по 1,5 сантиметар од шините.

Во шпиц-периодот трамваите пристигнувале на секои две минути. На линијата број 7, од Радио-индустрија до Блок 45, сообраќале 20 возила, на „деветката“ од Вождовац до истиот блок оделе 12 трамваи, додека на линијата 11, од „Беко“ до Нов Белград сообраќале 10. Процената била дека сите заедно ќе можат да превезат околу 9.000 патници на час.

Најважна за градските власти била заштедата на гориво

Со воведувањето на трите нови линии биле ослободени 37 автобуси, а дневно се заштедувале дури 5,2 тони нафта. Сепак, автобусите не биле целосно укинати, па останале линиите 45, 70 и 70а.

Градските власти ветувале дека првичниот режим на сообраќај е само привремен и дека може да се менува врз основа на предлозите на жителите на престолнината.

Белграѓаните биле воодушевени од возењето без бучава и од фактот дека трамваите пристигнувале за само неколку минути, но се прашувале што ќе се случи кога ќе снема струја. Покрај подобриот превоз, трамваите донеле и почист воздух и помала бучава.

- Трамвајот како сообраќајно решение за новобелградската зона е трајно и сигурно. Трасата преку Стариот савски мост е најдобра варијанта, но јасно е дека ова решение е најевтино. Трамвајот еден ден ќе мора да помине и преку Бранковиот мост. Нашите екипи секојдневно ја следат ситуацијата на терен, ги следиме забелешките на новобелграѓаните и ги бараме најдобрите можни решенија - изјавил Александар Јаковљевиќ, директор на ГСБ, за тогашна „Политика“.

Поставувањето шини преку Стариот савски мост барало сериозни градежни зафати врз конструкцијата на некогашниот воен мост на германскиот Вермахт.

Само еден месец подоцна се издвоиле трите најчести забелешки за работата на трамваите - нивната мала брзина, послабата врска со самиот центар на градот во споредба со автобусите и поплаките на жителите на блоковите 70 и 70а поради оддалеченоста на трамвајските станици.

Извор: Kaldrma.rs
Фото: Facebook